بالاخره برسرم آمد ازآنچه مي ترسيدم ....

مي ترسيدم عرفه بيايد ومن آماده نباشم ...

مي ترسيدم عرفه بيايد ومن کمي ازخودم دورنشده باشم ..

.

مي ترسيدم عرفه بيايد وحاجيان همراه يار درعرفات باشند ومن هنوزمشغول

 رمي نفسم...

وبالاخره آمد...ومن نه درعرفاتم ونه درآن سرزميني که درخدا ابتدا به آن نگاه

 مي کند...

اي کاش لااقل درکربلا بودم که به طفيلي بخشش زائران حسين من هم

بخشيده مي شدم ..

صدحيف ...

اما ؛ نه، بگذار ببينم...

زمزمه اي مي آيد...

ازکدام سوست ...

چه زيبازمزمه مي کند... 

خدايا، چون مرا فرمان دادي سرکشي نمودم و چون نهي کردي، آنچه را که

 نمي خواستي به جاي آوردم. اينک اين منم که نه دليلي بر بي گناهي خود

 دارم که عذر بخواهم و نه نيروي آن دارم که از کسي ياري بخواهم. حال با

کدامين اعضايم مقابل تو بايستم، آيا با گوشم ، چشمم ، زبانم  و يا پاهايم، آيا

 تمامي اينها نعمتهايي نيست که مرا عنايت فرموده اي و من با همه آنها

نافرماني کرده ام، اي مولاي من، حجت و دليل از آن توست و من محکومم.

...

آن کس که تو را از دست داد، که را يافت و آن که ترا يافت که را از دست

داد! به راستي که زيانکار است آن کس که به جاي تو ديگري را برگزيند،

بسي خسران زده است آن که بکوشد تا از تو جدا گردد . چگونه به غير تو

 اميدوار شوم، در حالي که تو رشته احسان را نگسسته اي و چگونه نياز

خويش از درگاه غير تو بطلبم و حال آن که عادت بخشندگي خويش را

دگرگون نساخته اي....