سخن در مظلوميت امام وپدر مهربانى است كه قدر او ناشناخته مانده و محبّت‏ها و مهرورزى‏هاى پدرانه‏اش بدون پاسخ مانده است. نكته مهمى كه درباره مظلوميت حضرت صاحب (عجل‏اللّه تعالى فرجه الشريف) بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه ايشان با وجود جايگاه عظيمى كه در عالم وجود و در نزد خداوند دارند و نيز با توجه به عاطفه و محبّت عظيم الهى و جايگاه پدرى‏شان، هيچ نياز و وابستگى به ما ندارند.
ایشان مثل والدين معمولى ما نيستند كه به فرزندانشان نياز عاطفى و... دارند، بلكه عين بى‏نيازى و غنى نسبت به همه بندگان خداست. محبّت حضرت نسبت به ما خالص‏ترين و شيرين‏ترين محبّت‏هاست، زيرا هيچ نوع طمع و وابستگى در آن وجود ندارد. محبّت ایشان مظهر محبت و مهربانى خداوند به بندگانش است. محبت ایشان در همه ابعاد وجودى ما و به بلنداى وجودمان است.
اساساً محبت هر كسى به ديگرى به مقدار شناخت و ارزشى است كه از محبوب سراغ دارد. معمولاً محبّت والدين به فرزندان محبتى محدود است، زيرا آنها والدين بخش طبيعى و محدود وجود فرزندان هستند و نگاه آنها به فرزندان و ارزشى كه براى آنها سراغ دارند، محدود به زندگى دنيا با همه عرض و طول و فراز و نشيبش مى‏شود.
محبّت حضرت به همه ما نيز كه فرزندان ایشان هستيم، به اندازه شناخت و ارزشى است كه از ما سراغ دارند، امّا ایشان ما را همان‏طور كه خداوند آفريده، يعنى به بلنداى ابديت مى‏بيند. ما را با گوهر باارزش انسانى و نفخه الهى كه در ماست، مى‏بيند؛ يعنى موجودى با فطرت الهى، با ارزشى بى‏نهايت كه مى‏تواند در همسايگى و همراهى حضرت، در جوار رحمت الهى و در ظرف ابديت و با اتصال به درياى بى‏انتهاى كمالات، زندگى كند.
آرى، ما براى همراهى و همسايگى و پيوند با امام زمان «عجل‏اللّه تعالى فرجه الشريف» براى ابديت و لقاى خداوند آفريده شده‏ايم. بنابراين محبت و عاطفه پدرى حضرت به ما يك محبت معمولى و طبيعى كه توأم با نياز و طمع باشد، نيست. او اصل و ريشه ماست كه فرزندانش با او نهايت پيوستگى و اتصال را آن هم در ابعاد بى‏نهايت و ابدى دارند.

امام رضا «عليه‏السلام» در اين‏باره مى‏فرمايند:
(الاِْمامُ الاَْمينُ الرَّفيقُ وَالْوالِدُ الشَّفيِقُ وَالاَْخُ الشَّقيِقُ وَ كَالْاُمِّ الْبَرَّةِ بِالْوَلَدِ الصَّغِيرِ وَ مَفْزَعُ الْعِبادِ)؛ امام، امينى رفيق، پدرى مهربان و شفيق و برادرى همزاد است، همانند مادرى نيكوكار و مهربان نسبت به فرزند خردسال و پناه بندگان خداست.
تعابير رفيق، پدر، برادر، مادر و پناهگاه و جمع آنها در امام زمان «عجل‏اللّه تعالى فرجه الشريف» از يك مهربانى و عاطفه وصف‏ناپذير حكايت مى‏كند كه درك آن براى ما، در نهايت سختى است.
آنچه از والدين معمولى و دنيايى نسبت به فرزندان آنها ديده مى‏شود، قطره‏اى و تجلى كوچكى از محبت حضرت به ماست.
والدين فرزندان خود را پاره تن و جگرگوشه‏شان مى‏دانند. تحمّل ناراحتى فرزندان را ندارند. حاضرند خود به زحمت بيفتند، ولى فرزندانشان در آسايش و امنيت باشند. هر سختى و رنجى كه به فرزندان برسد، آنها بيشتر احساس رنج مى‏كنند. گويى كه همه آن رنج و سختى به جان آنها وارد شده است. با آسايش و راحتى فرزندان، راحت و دلخوش و با ناراحتى و رنج آنها غمگين و ناراحت هستند.
اين حالات در امام زمان «‏عليه‏السلام» نسبت به شيعيانش بسيار بسيار شديدتر از والدين دنيايى است. رنج و سختى ما براى حضرت، سخت است. سختى و رنجى كه در مصائب و گرفتارى‏هاى شيعيان به حضرت مى‏رسد، بيش از آن چيزى است كه به خود شيعيان مى‏رسد. حضرت به شدت دل نگران و مراقب اوضاع شيعيان و دوستانش مى‏باشد، شريك غم آنهاست و در مصائب آنها مصيبت‏زده و گريان است. در شادى‏هاى آن‏ها شاد و در غم‏هايشان غمگين است.
خود حضرت درباره غم‏خوارى خود نسبت به ما چنين مى‏فرمايند:
(اِلي اِرْتِيابِ جَماعَةٍ مِنْكُمْ فِي الدّينِ وَ ما دَخَلَهُمْ مِنَ الشَّكِ وَ الْحَيْرَةِ في وُلاةِ اَمْرِهِمْ فَغَمُّنا ذلِكَ لَكُمْ لا لَنا وَ سأونا فيكُمْ لا فينا لأَِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَلا فاقَةَ بِنا اِلى غَيْرِهِ وَ الْحَقُّ مَعَنا فَلَنْ يُوحِشُنا مَنْ قَعَدَ عَنَّا وَ نَحْنُ صَنائِعُ رَبِّنا وَ الْخَلْقُ بَعْدُ صَنائِعُنا)؛ به من رسيده است كه گروهى از شما در دين به ترديد افتاده، در دل نسبت به اولياى امر خود به شك و حيرت دچار شده‏ايد و اين امر مايه غم ما به خاطر شما شد، نه به خاطر خودمان و درباره شما ناراحت شديم نه درباره خودمان، زيرا كه خداوند با ماست، پس نيازى به غير او براى ما نيست و حق با ماست، لذا به هيچ وجه كسانى كه از ما دست بردارند، ما را به وحشت نمى‏اندازند. ما صنايع و ساخته‏شدگان خداييم و خلق، صنايع ما هستند.
همان‏طور كه ملاحظه مى‏فرماييد حضرت ما را براى خودمان و با توجه به ابعاد وجودى بى‏نهايت‏مان دوست دارد، نه براى خودش و نه به خاطر نيازش به ما كه عين اتصال به غنى مطلق و مظهر اوست.
اين نوع خواستن و محبت عميق‏ترين و زيباترين و خالص‏ترين نوع خواستن و محبت است زيرا در آن، هيچ نوع شائبه نياز و خودخواهى وجود ندارد.
همين مسأله، شدت مظلوميت حضرت و عمق ظلمى كه به او شده و مى‏شود را بيشتر نشان مى‏دهد. اگر در والدين معمولى و دنيايى آن درجات از عاطفه و محبت وجود دارد، در مقابل نيازى هم هست كه تأمين مى‏شود، ولى در حضرت يك محبت و عاطفه خالص ابدى وجود دارد كه فقط و فقط به وجود ما تعلق مى‏گيرد. او پدرى است با ميليون‏ها فرزند و با مهربانى و عاطفه‏اى نامحدود به يكايك فرزندانش. چقدر سخت و غم‏انگيز است، براى حضرت كه با داشتن چنين روح و عاطفه‏اى نسبت به ميليون‏ها فرزندش، آن‏ها را در وضعيتى اسف‏بار و دور افتاده و غافل و نامهربان با پدر مى‏بيند. او مى‏بيند كه فرزندانش با وجود نياز شديدى كه به او دارند و خطرهاى بزرگى كه همه هستى و سعادت دنيا و آخرت آن‏ها را تهديد مى‏كند، تنها منجى و پناهگاه خود و پدر قوى و دلسوز خود را رها كرده‏اند و به جاى اينكه به سراغ او بروند و به او پناه ببرند، خود را بيشتر به ورطه‏هاى خطر نزديك مى‏كنند و دچار مصايب و سختى‏هاى فراوان مى‏شوند و با وجود اين به قهر و فرار خود از تنها پناهگاه و منجى خويش و چنين پدر عزيزى ادامه مى‏دهند.
ببينيم اول مظلوم عالم على‏ «عليه‏السلام» كه مهدى موعود «عجل‏اللّه تعالى فرجه الشريف» وارث او در مظلوميتى بزرگ‏تر است، چگونه درباره تنهايى و مظلوميت فرزندش سخن مى‏گويند و چگونه او را معرفى مى‏نمايند:
(هُوَ الطَّريدُ الشَّريدُ الْفَريدُ الْوَحيدُ)؛ صاحب اين امر، امام زمان «عجل‏اللّه تعالى فرجه الشريف» از شهر خود رانده و آواره و تنهاى تنهاست.